Column – Bakfietsen met zachte banden & andere perikelen
Geplaatst op: 13/02/2015 in Columns. Reacties (0)

krokus

Joehoe! De eerste zonnestralen lokken de krokusjes uit hun tent en eindelijk voel ik vandaag eens niet de onweerstaanbare drang om de thermostaat een slinger te geven richting de 21 graden. De lente is in aantocht. Ik besluit direct dat ik vandaag met de kinderen boodschappen ga doen met de bakfiets, die gedurende de winter flink wat wind heeft staan vangen in de voortuin.

Ik steek de sleutel in het slot en moet een beetje wrikken. Ach, dat hoort erbij. Dan trek ik de fiets achteruit en … ik trek de fiets achteruit en … De bakfiets blijft keurig in zijn hoekje staan. Mmm. Ietwat verbaasd bekijk ik het rechtervoorwiel. Is het ding soms verbogen of vastgeroest? Dan zie ik dat de band wat zacht is. Ach wat, kom op! Kids en tassen in de bak, even meebewegen, en hopla, we zijn onderweg.

Nog voor we de straat uit zijn, loop ik rood aan en hijg als een werkpaard. Toch maar even die band oppompen. Terug naar huis is geen optie, beide kids liggen nu al met elkaar in de clinch. Deze twee heerlijke spartels gaan echt niet braaf wachten tot mama de pomp heeft gevonden in een schuur vol met ‘wellicht-nog-te-gebruiken-spullen’ (lees: zooi). Volgend plan: de fietsenmaker. Die heeft zo’n luchtslang buiten hangen waar je gratis gebruik van kunt maken. Hopla, nog even doorbikkelen en we staan al voor de winkel.

Ik spring van de fiets en koppel de slang aan het ventiel. *klabam* M’n zoontje springt op uit de bakfiets, slaat z’n handen voor z’n oren en kijkt me ontzet aan. Oeps. Even vergeten dat zo’n ding onder hoge druk staat en dus een enorm hard geluid maakt. Met een trillend lipje til ik hem snel de winkel in. Alle medewerkers zitten net aan de koffie met cake en hebben niet bijster veel zin om op te staan. Tenslotte staat één van hen op – het is de aardigste jongen – en komt op ons af. Ik wil hem het kind al in handen drukken als hij doorloopt en met de pomp aan de slag gaat.

Oh ja. Even schakelen. Dorp versus stad. Man-vrouw verhouding. Emancipatie. Ver. Weg. Hulp durven aanvaarden. Okay, ik leg me erbij neer. Ik kijk door de glazen deur en zie dat m’n dochtertje driftig in de gaten houdt wat ‘die vreemde meneer’ bij onze bakfiets doet. Haar blonde haren hangen bijkans over het hoofd van de gebukte monteur want ze let goed op wat hij bij welk wiel aan het doen is. Ook zij houdt haar handen opeens geschrokken op haar oren. Even baal ik en flitst het door mijn hoofd ‘trek ik nu toch het kind-met-uitdaging voor op zijn jongere zusje? ‘. Al snel word ik uit mijn lijden verlost. Mijn dochter kijkt de fietsenmaker streng aan en zegt: ‘Mijn mama moet dat doen!’

Even later rij ik licht als een vogeltje door de straten. In de bakfiets maken zoon en dochter alweer ruzie over wie er op welk kussentje mag zitten. Ik lach en ontspan. Gelukkig, alles is weer bij het oude.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Referentie

"Corinne heeft zich, door een combinatie van inhoudelijke en communicatieve vaardigheden, snel ingewerkt als interim-professional op onze afdeling Marketing. Haar schrijfvaardigheid - precies en vlot - is hierbij opgevallen. We zullen in een nieuwe situatie met plezier opnieuw een beroep op haar doen."

Peter Reinders
Managing partner, Lexence

  • Contact

    info@decreatietuin.nl / 06 - 11 33 53 16

    Wij zijn gevestigd in Sassenheim, gemeente Teylingen (omgeving Leiden) in de Bollenstreek maar werken door heel Nederland.