Column: niet zeuren, gewoon doen
Geplaatst op: 05/07/2011 in Columns. Reacties (0)

Niet zeuren, gewoon doen
Zomaar een gesprek tussen een vriendin en een jonge moeder. ‘Jammer dat de Xenos zo ver weg is.’
‘Ach joh, je moet het gewoon doen. Anders kom je nergens met kind!’ Zo gezegd, zo gedaan. Ik liet me natuurlijk niet kennen. En inderdaad, ik was toch een sterke jonge vrouw? Die altijd midden in het leven stond? Opeens leek mijn gezeur over een bezoekje aan de Xenos wel heel triviaal. Ik, die bergen beklom in Cambodja, een eigen bedrijf had en haar autobanden zelf verwisselde. Even naar de winkel met je kind, waar hadden we het eigenlijk over?

Hup, kind z’n jas aan en in de maxi cosi. Flesje mee, doekje, speen en luier paraat. En natuurlijk mijn eigen tas en de buggy. Als een te zwaar beladen vrachtwagen schommel ik de straat over richting de auto. Kind erin, spullen erin, ik erin en rijden maar. Hey, de zon schijnt, zoonlief kijkt lachend uit het raam en op de radio draaien ze mijn favoriete nummer. Is het leven niet verrukkelijk?

Okay, eerlijk is eerlijk, het is even zoeken naar een parkeerplaats. Maar dan zit ons zoontje al in de buggy en wandelen we zowaar de Xenos binnen. Wat een leuke spullen! Voor ik het weet stop ik bij ieder schap. Dat gaat 5 minuten goed maar dan klinkt er protest vanuit de buggy. Als hij kon praten dan klonk het vast als ‘kan het wat sneller, mam?’. Ik buig me voorover en leg hem uit dat mama even leuke spulletjes wil kijken. Hij lacht bemoedigend terug.

Helaas is de opbergruimte in een buggy minimaal, dus van dat leuke nachtkastje en stoere bijzettafeltje zie ik bij voorbaat al af. Binnen no time zijn we de winkel uit. Ben ik daarvoor helemaal dat stuk gereden? Enfin, kind maar weer in de auto en dan de buggy inklappen. In-klappen. IN-klappen! Grumbel, hoe ging dat ook alweer?

Terwijl ik diverse hendels en knopjes probeer, krijg ik het steeds warmer. Ik heb dit gekund, waarom weet ik het nu opeens niet meer? Ik duw en trek maar de buggy staart me halsstarrig aan vanaf de stoeprand. Pff, ik geef het op en kijk om me heen. Dan zie ik twee vrouwen in een auto zitten. Vrouwen. Kinderen. Buggy’s. Blij loop ik erop af. De vrouw begint van nee te schudden. Nee? Aha, ze spreekt geen Nederlands. Geen probleem, buggy’s beschouw ik vanaf vandaag als een universeel probleem dus ik leg het met handen en voeten uit.

Het moet een komisch gezicht zijn geweest, drie vrouwen die rondom een buggy lopen te duwen en te trekken, midden op straat. Zoonlief zit verbaasd in zijn maxi cosi in de auto. Wat is mama nu weer aan het doen? Halleluja, opeens heeft een van de vrouwen het juiste ijzeren latje omhoog weten te krijgen en de buggy kan in de auto. Bedankt!

Nog even snel wat boodschappen doen bij de supermarkt, ik weet nu immers hoe de buggy werkt. Mmm, toch weer twee volle boodschappentassen, dat gaat altijd sneller dan je denkt. Eenmaal thuis sjouw ik alles in één keer naar de voordeur. De zon brandt op m’n schouders en druppeltjes zweet parelen om mijn voorhoofd. Ik heb een droge mond, honger en voel me opeens ook héél erg moe. Van uitrusten is echter geen sprake want het is alweer tijd voor het avondeten en daarna voor het badje en het slaapritueel.

Om acht uur plof ik uitgeblust op de bank. Opeens weet ik weer heel goed waarom ik al geen maanden meer bij de Xenos ben geweest.

©De Creatietuin 2011

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Referentie

Hoek Hoveniers

"Ik ben blij dat ik Corinne heb ingeschakeld als schrijfcoach. Met een mix van kennis, kritisch doorvragen en gerichte adviezen heeft ze me geholpen om nieuwe webteksten te schrijven. Voor mij de ideale combinatie: beter leren schrijven en gelijk een concreet eindproduct!"

Ilse Pennings
PR & Communicatie

  • Contact

    info@decreatietuin.nl / 06 - 11 33 53 16

    Wij zijn gevestigd in Sassenheim, gemeente Teylingen (omgeving Leiden) in de Bollenstreek maar werken door heel Nederland.