Column – waarom administratie wel erg is
Geplaatst op: 06/04/2019 in Columns. Reacties (4)

Fluitje_van_een_cent
Ik hoor het sommige mensen gewoon denken als ik weer eens leegloop over mijn bergen administratie en de hekel die ik daar aan heb: ‘wat is daar nu erg aan?’, ‘dat doe je toch even?’.

Ik zal je een inkijkje geven in MIJN leven, en dan mag je daarna reageren en uitleggen waarom het bij jou dan wel een fluitje van een cent is. En nee, als jij van je boekhouding een feestje maakt door dit te doen in een luxe hotelsuite met een fles cava en canapés van huisgerookte zalm, terwijl er op de achtergrond een jazzy deuntje klinkt, je outfit-to-kill al klaarhangt en je beloning is een zwoele zomernacht te bleven met een Italiaanse god, dan telt dat NIET mee.

Dus. Zo gaat het dus bij mij. Witte keukentafel. TL-licht. Kop thee. En ik heb mezelf er eindelijk toe gezet om een rekening te openen voor mijn VVE. Online zoek ik naar geschikte aanbieders en verdwaal al snel in een woud van ‘zakelijke rekeningen’, ‘starterspakketten’, ‘rekeningen voor stichtingen en verenigingen’ en ‘zakelijke spaarrekeningen’ die bij het doorklikken – oh oepsie – toch niet geschikt zijn voor een VVE. Grumbel.

Goede humeur is inmiddels geneutraliseerd. Nog een kopje thee. Koekje erbij. Ik heb een rekening gevonden. En kan die online openen. Hoera! Oh, wacht. Ik heb eerst een account nodig. Zucht. Veel gegevens invullen. Mail checken. Inloggen. Wachtwoord wijzigen. Goed.

Vervolgens een formulier om de rekening aan te vragen. Vul hier de SBI-code in. ?. ***leegte*** De wat-voor-code? Argh! Deze vindt u op het uittreksel van uw VVE. Aaaah! Die heb ik niet. Die heeft mijn bovenbuurvrouw. Die op vakantie is. Grumbel-de-grumbel-de-lelijk-woord. Ik kan die ook zelf online aanvragen. Check, doen we dat even. Website van de KvK.
Ik ga even naar het toilet. Wat was ik eigenlijk aan het doen? Oh ja, even snel een online rekening openen. Supermakkelijk!! Dus. Ik kan iets aanvragen per post. Geen optie. Of online in te zien zonder waarmerk. Lijkt me helemaal prima. Waarmerk, whatever, vergeet het, focus. Ik vraag het aan. Nee, dat kan niet. Dan heb ik eerst een online account nodig van de KvK. Argh! Telt tot tien.
Okay. Zucht. Invullen, aanvragen, mail weer openen, wachtwoord wijzigen etc. Tada! Ik heb de SBI-code. Zo, dat was stap 1 van het aanvragen van de rekening. Nog 10 te gaan. Ik heb even behoefte aan een pauze.

1 serie van de Luizenmoeder en 1 glas rode wijn (echt wel verdiend) verder. Stand humeur: neutraal tot licht vrolijk. Totaal geen zin meer om stap 2 t/m 10 van openen rekening te volgen. Begin aan nieuw klusje. Ja, fijn. Geeft energie. Ik moest nog twee overeenkomsten met zorgverleners voor mijn zoontje beëindigen. Logt in. Zoekt naar formulier. Geen formulier. Klikt op zorgverleners. Daar kan ik van alles maar niet stopzetten. Klik nog meer rond. Veel opties, niet de juiste. Zucht!
Zoek via ‘contact & ondersteuning’. Ondersteuning heb ik wel nodig ja met zo’n website. Ergernisjes! Ik kom bij de formulieren. Is de school en de bso een zorgverlener of een zorginstelling? Keine ahnung. Maar weet uit ervaring dat verkeerde formulier invullen funest is bij de gemeente. Ze staan onder het kopje ‘zorgverleners’. Maar ja, dat heeft de webmeneer bedacht. Niet de ambtenaar van de procedures. Totaal niet waterdicht dus. Ik waag de gok en kies het formulier ‘zorgverleners’. Digitaal in te vullen. Mooi!
Ik sla het op en begin te typen. De cursor knippert heftig maar er verschijnen geen letters. Niet digitaal invulbaar dus. Laat het los. Printer aan, stekkertje erin. 7 pagina’s. 7 pagina’s?! Moed. In. Schoenen.

Chips nodig. Veel chips. Maar wil geen buikpijn. En dit is emotie-eten. Bokszak ontbreekt. Zal ik even hard in een kussen gillen? Hmm. Ik bekijk wel even leuke foto’s van de kinderen. Word ik ook blij van. Moet eigenlijk een foto-album maken. Is leuk. Maar geen tijd voor. Want moet formulieren invullen van 7 pagina’s. Maal twee. Want twee zorgverleners. Of instellingen.
Op het formulier staat: vul alleen in wat er is gewijzigd. Maar het formulier is leeg. Dus ik moet het sowieso helemaal invullen. In de toelichting staat dat ik wel eerst de zorgverlener moet inlichten. Maar die bieden al twee jaar geen zorg meer. Toch maar even mailtje sturen? Of laten gaan want onzinnige procedurele stap bedacht door raamambtenaar. Twijfels!! Neiging om heel hard weg te rennen. Heb ook wel behoefte aan frisse lucht. En bewegen is goed voor een mens. Toch? Of even online shoppen…

Nee! Valkuil werkontwijkend gedrag. Bekend uit studententijd. Moet administratie doen. Is fluitje van een cent! Volgens sommigen. Zucht. Schop onder hol. Richting witte keukentafel. Thee. Dan maar verder met de online rekening. Ik moet een afspraak maken op het kantoor. Zu-hucht. Daar gaan we weer. Alsof ik verder niets beters te doen heb. Keuze dag, tijdstip, kantoor. Kijk, dat lukt me nog wel. Ging zelfs makkelijk. Er is hoop.
Hmm, een melding met een uitroepteken. ‘U kunt alleen een afspraak maken als u tekenbevoegd bent’. Check uittreksel. Ik ben niet tekenbevoegd. Dus buurvrouw nodig. Maar die is op vakantie. Aaah! Ik kijk naar de afschriften van mijn bankrekening, ik moet inderdaad ook nog mijn boekhouding doen, en hoor een lichte fluittoon in mijn oren.

Dan klap ik mijn laptop dicht, smijt wat zalm op een speltbroodje, kletter wat witte wijn in een glas en zet de tv aan. Ik schiet in mijn luipaard-onesie en zet de verwarming op 21 graden. “My life in Italy” begint net. Mooi. Hopelijk speelt er een knappe Italiaanse acteur in.

4 reacties op “Column – waarom administratie wel erg is”

  1. Sandra zegt op 06/04/2019 om 17:10:

    Zooooooooo herkenbaar. Codes vergeten. Opnieuw aanvragen. Bellen. In gesprek. Druk. Nogmaals bellen. Wachttijd….lang….He eindelijk…..verkeerde persoon…door verbonden……wachttijd….weer verkeerde persoon…..2x je verhaal vertellen…..doorverbonden….wachttijd….ja er wordt opgenomen….Nee….klik….tuutuut……verbinding verbroken…na een half uur…….janken…..weg vrije dag…..archhhhhhh

    • acintveld zegt op 07/04/2019 om 10:11:

      Ja, echt he? De hel van de bureaucratie. Zou ook een mooie boektitel zijn. En dan met enkele praktijkcases én voorgestelde oplossingen.

  2. Perry zegt op 06/04/2019 om 23:59:

    Haha, misschien is het ongepast, maar ik heb in een deuk gelegen om dit verhaal. Eigenlijk is het gewoon diep triest dat het zoveel ellende, grijze haren en ook nagels kost, en uiteindelijk nog het doel niet bereikt hebt. Geweldig wel hoe je de humor erin gooit terwijl je het liefst de hele papierwinkel de raam uit zou willen keilen. En dan helemaal gefrustreerd wat zalm op een speltbroodje flikkerd en wat witte wijn in een glas kletterd . Ben wel benieuwd of die knappe Italiaanse acteur op tv langs die luipaard onesie is gevlogen

    • acintveld zegt op 07/04/2019 om 10:12:

      Uiteindelijk heb ik toch maar een boek gepakt ;-). Het Rosie effect, van Graeme Simsion. Een aanrader trouwens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Referentie

Modderman training & advies

"De Creatietuin hielp mij in een tijd van grote drukte korte, zinnige stukken tekst te maken voor mijn website. Ze deed dat snel, vroeg goed door en hielp me de site online te krijgen."

Tonco Modderman
Modderman training & advies

  • Contact

    info@decreatietuin.nl / 06 - 11 33 53 16

    Wij zijn gevestigd in Sassenheim, gemeente Teylingen (omgeving Leiden) in de Bollenstreek maar werken door heel Nederland.